Dylatacja budynków w konstrukcji żelbetowej

Rozmieszczenie przerw dylatacyjnych powinno być ustalane na podstawie analizy pracy konstrukcji poddanej działaniu skurczu betonu i różnicy temperatury. W przypadku konstrukcji betonowych oraz konstrukcji żelbetowych i sprężonych – można nie przeprowadzać takiej analizy, jeżeli odległość między przerwami dylatacyjnymi jest nie większa niż wartości podane w tablicy poniżej. Wartości tablicowe nie dotyczą obiektów wznoszonych na terenach eksploatacji górniczej, a także przypadków, kiedy wprowadzenie dylatacji jest konieczne z innych względów niż wpływy termiczno-skurczowe.
Stropodachy i stropy wentylowane podlegają większym ruchom termicznym niż pozostała konstrukcja poniżej, dlatego zaleca się te elementy dylatować gęściej.
Wpływ zmiany temperatury i skurczu betonu na konstrukcję jest tym większy, im konstrukcja jest bardziej sztywna.
Przerwy dylatacyjne w budynkach ze ścianami betonowymi powinny być wykonywane przez przecięcie w jednym przekroju wszystkich elementów konstrukcyjnych od wierzchu fundamentu do dachu. Masywne konstrukcje inżynierskie, np. mury oporowe, powinny być przecięte na całej wysokości. Szczelin dylatacyjnych nie wolno wypełniać tworzywami trudno ściśliwymi np. styropianem.