Wilgotność materiałów budowlanych

• metoda wagowo-suszarkowa (grawimetryczna) – najdokładniejsza, ale inwazyjna. Polega na pobraniu próbki materiału, a następnie zważenie jej jest w stanie zawilgoconym i po wysuszeniu. Na podstawie różnicy masy można określić ilość wilgoci w próbce.
• karbidowa (CM) – polega na pobraniu niewielkiej ilości materiału, zmieszanie go z karbidem w hermetycznie zamkniętym pojemniku z manometrem. Na podstawie odczytanego ciśnienia można określić ilość wilgoci w próbce. Metoda stosowana często na budowach np. do określania wilgotności podkładów posadzkowych przed ułożeniem podłogi drewnianej.
• elektrooporowa (rezystancyjna) – wykorzystuje zjawisko zmiany oporu elektrycznego na skutek zawilgocenia materiału. Polega najczęściej na pomiarze oporu elektrycznego między dwoma elektrodami wbitymi w materiał lub przyłożonymi do niego.
• pojemnościowa (dialektryczna) – mierzy zmiany pojemności kondensatora pod wpływem wilgoci za pomocą pola elektromagnetycznego. Zależy od parametrów materiału mierzonego (stałej dielektrycznej). Do pomiaru stosuje się urządzenia płytkowe, które muszą przylegać płasko do powierzchni lub kulkowe, gdzie styk z materiałem jest punktowy. Metoda ta pozwala na szybki pomiar bez uszkadzania elementu. Umożliwia określić wilgotność z reguły do głębokości ok. 4-5 cm i zależy od gęstości materiału. Zawartość soli w badanym elemencie bardzo zaburza wyniki. Jeśli ściana jest sucha, ale zasolona, to może wykazywać zawilgocenie. Na pomiar może mieć wpływ też woda powierzchniowa oraz elementy metalowe w ścianie. Pomiar należy wykonywać co najmniej 10 cm od krawędzi ściany, narożników. Dłonie podczas pomiaru należy trzymać jak najdalej od okładek, bo mogą one zaburzać odczyt. Najczęściej metoda dialektryczna wykorzystywana jest do określania zawartości wilgoci w przypowierzchniowych warstwach betonu i elementów murowych. Może również służyć do lokalizacji obszarów zagrożonych przemarzaniem.

Najpierw zaleca się zaczynać od metod nieinwazyjnych (względnych). Jednak wszystkie metody nieinwazyjne nadają się bardziej do analizy różnic na powierzchni przegrody niż dokładnego pomiaru. Do szukania miejsc zawilgoconych dobrze sprawdza się również termografia w podczerwieni.

W przypadku problemów z zawilgoceniem ścian często nie jest istotny dokładny pomiar wilgoci, a bardziej jej rozkład w płaszczyźnie przegrody jak i w jej przekroju. Jednak samo powierzchniowe badanie wilgoci często nie pozwala ustalić jednoznacznej przyczyny zawilgocenia. Wówczas więcej informacji można uzyskać z analizy zmienności zawilgocenia na grubości przegrody np. czy bardziej zawilgocona jest strona wewnętrzna czy zewnętrzna.

• wody znajdujące się w gruncie (kapilarne podciąganie wilgoci w gruncie w wyniku braku lub uszkodzenia izolacji pionowej i/lub poziomej)
• wody opadowe (rozbryzgowa, niewłaściwe ukształtowanie terenu, przecieki przez dach, okna, zniszczone rury spustowe i rynny)
• woda i wilgoć pochodząca z instalacji wodociągowej i kanalizacyjnej (nieszczelność, awaria)
• wilgoć pochodzenia kondensacyjnego (w wyniku niewłaściwej termoizolacji przegród, często w połączeniu ze złą wentylacja pomieszczeń)
• zawilgocenie na skutek higroskopijnego poboru wilgoci z powietrza

Należy pamiętać, że w niektórych materiałach budowlanych np. betonie komórkowym, silikatach, betonie wylewanym na budowie, niewysuszonych elementach drewnianych, uwięziona może być duża ilość wilgoci technologicznej (wynikającej ze sposobu ich produkcji lub pierwotnego stanu), która po wbudowaniu materiału i osłonięciu przed deszczem, będzie powoli spadać, aż do uzyskania swojej w miarę stałej wartości. W tym czasie należy zadbać o odpowiednią wentylację budynku. W okresie dosychania poszczególnych materiałów w budynku należy się liczyć z wyższymi kosztami jego ogrzewania.

a) układanie parkietu, mozaiki, deski barlineckiej itp.:

• 2% dla posadzki (jastrychu) cementowego (dla podłóg ogrzewanych 1,8%),
• 0,5% dla posadzki (jastrychu) anhydrytowej gipsowej (dla podłóg z ogrzewaniem podłogowym 0,3%).

b) układanie paneli winylowych:

• 1,5% dla posadzki cementowej,
• 0,3% dla anhydrytowej.

c) tapetowanie, malowanie, układanie glazury:

• 3-4% dla tynków cementowo-wapiennych, podłoży betonowych,
• 1% dla tynków gipsowych.

d) nakładanie tynku cementowo-wapiennego, gipsowego lub gładzi gipsowej:

• 2-3% dla konstrukcji żelbetowych, murowych, podłoży cementowych

e) elementy drewniane do malowania: 10-15%.

f) elementy drewniane lub z materiałów drewnopochodnych np. płyty OSB, stanowiące podłoże: 8-12%.

Wilgotność drewna stosowanego na elementy konstrukcyjne zależy od warunków eksploatacji i przyjętej technologii wytwarzania i nie powinna przekraczać:

• w konstrukcjach chronionych przed zawilgoceniem 18%,
• w konstrukcjach pracujących na otwartym powietrzu 23%,
• wkładki, kołki, klocki itp. wilgotność max 15%,
• wilgotność drewna stosowanego na elementy klejone warstwowo powinna być zgodna z wymaganiami technologii klejenia i nie przekraczać 15%.

Naturalna wilgotność cegły i betonu wynosi 2-3%.

Po więcej na temat szczelności i wodoszczelności betonu kliknij tutaj.

• optymalne warunki do rozwoju grzybów powodujących zgniliznę to wilgotność 20-80%,
• kluczowa jest długotrwała wilgotność otoczenia,
• zmiana wilgotności wpływa na objętość i parametry wytrzymałościowe,
• pomiar wilgotności drewna powinno się wykonywać wilgotnościomierzem z izolowanymi sondami, a ich zagłębienie nie powinno być mniejsze niż 20 mm.